Brave Girls - Mijn plek

Sport zou een plek moeten zijn waar iedereen zich welkom voelt. Toch is dat niet voor iedereen vanzelfsprekend. In de campagne #MijnPlek delen vijf biculturele vrouwen hun persoonlijke verhaal over de (vaak onzichtbare) drempels die zij binnen de sport tegenkwamen. Over hoe ze daarmee omgingen. En over hoe ze uiteindelijk hun eigen plek vonden.

Met deze verhalen wil Femmes for Freedom herkenning creëren en het gesprek openen over inclusie en gelijkwaardigheid in de sport.

Waarom #MijnPlek?

Tot hun twaalfde sport bijna ieder meisje. Maar zodra biculturele meiden naar de middelbare school gaan, daalt hun sportdeelname sterk: van 87% naar 51% (Atria, Genderscan). Dat laat zien dat de sportwereld nog niet altijd aansluit bij hun leefwereld.

De redenen verschillen. Soms spelen culturele, religieuze of sociale verwachtingen vanuit de omgeving een rol. Soms voelt de sportcultuur zelf niet inclusief door dominante normen rondom competitie en prestatie. En soms komt het door vaste ideeën over hoe een sporter eruit hoort te zien en zich hoort te gedragen. Daardoor voelen meiden zich soms niet gezien, gehoord of vertegenwoordigd.

De vijf vrouwen in #MijnPlek laten zien dat het ook anders kan. Zij vonden hun plek en ieder op hun eigen manier.

De verhalen

Ulyssa (20)

Ulyssa groeide op in een echte sportfamilie en beoefende verschillende sporten. Bij haar turnvereniging merkte ze dat ze tien keer harder moest werken voor dezelfde kansen. Meiden die er "meer Nederlands" uitzagen, mochten sneller doorstromen en meer wedstrijden spelen. Lange tijd sprak ze er met niemand over; als kind vond ze het moeilijk om in te gaan tegen een volwassene in een machtspositie. Uiteindelijk stopte ze met turnen. Maar gelukkig niet met sporten.

Bij haar karateclub vond ze een plek waar verschillende achtergronden samenkomen en iedereen gelijkwaardig deel uitmaakt van één team. Daar vond ze haar plezier én haar plek in de sport terug.

Voel je je niet thuis bij een club? Zoek dan een omgeving die wél bij je past. Het is nooit de sport zelf die je in de steek laat, maar de mensen in de sport. Geef de sport niet op.

Sabrine Ellouzi (28)

Sabrine groeide op in Twente, speelde in de jeugd van Oranje en speelt tegenwoordig bij AZ. Haar grootste drempel zat in de zoektocht naar haar identiteit: waar hoorde ze bij als Nederlandse én Tunesische vrouw, met verschillende verwachtingen vanuit cultuur en omgeving?

Door uit te komen voor het Tunesische nationale elftal kwam ze dichter bij haar Tunesische roots en bij zichzelf. "Ik pak alles wat ik mooi vind uit Tunesië en uit Nederland. Die mix ben ik." Zo vond Sabrine haar plek in de sport.

Blijf niet alleen met je twijfels rondlopen, maar ga in gesprek met mensen die dichtbij je staan.

Sheray Janetty (25)

Voor Sheray was sporten vroeger vanzelfsprekend, maar na de middelbare school verdween de structuur en kregen sport en mentale gezondheid thuis minder aandacht. Als het leven druk wordt, is sporten vaak het eerste wat ze laat vallen, terwijl het juist datgene is wat haar helpt om weer te resetten.

Toch geeft ze bewegen bewust een plek in haar leven, naast haar studie, werk en moederschap. Niet omdat het altijd makkelijk is, maar omdat ze weet hoeveel rust, energie en plezier het haar brengt. En sporten hoeft van haar niet duur of ingewikkeld te zijn: wandelen, hardlopen of samen bewegen kan al een verschil maken.

Praat over waar je tegenaan loopt. Je hoeft het niet alleen te doen. Samen sporten geeft steun, herkenning en verbinding.

Flora Wang (19)

Flora groeide op met badminton als onderdeel van haar familie en culturele achtergrond. Haar ouders speelden badminton in China, en via haar familie ontwikkelde ze haar liefde voor de sport. Inmiddels speelt ze zelf op hoog niveau. Maar op de baan wordt ze niet altijd alleen op haar spel beoordeeld. Toen haar vader haar in het Chinees coachte, leverde dat discriminerende opmerkingen op. Ook merkte ze dat spelers met een andere achtergrond sneller worden beschuldigd van valsspelen. Dan schiet het weleens door haar hoofd: gaat dit wel echt over wat ik doe? Of over hoe ik eruitzie?

Toch laat ze zich niet uit haar spel halen. Ze praat erover met vrienden, blijft dicht bij zichzelf en focust op wat badminton haar geeft.

Mensen zullen altijd iets van je vinden. Blijf spelen, blijf leren en blijf doen waar jij blij van wordt.

Didem Ertana (25)

Didem begon rond haar vierde met voetballen, samen met haar tweelingbroer. Hij kwam in een team terecht, met een trainer, en mocht wedstrijden spelen. Didem werd met vier andere meiden apart gezet, met een vader als trainer. Het voelde alsof ze niet echt meedeed. Ook later merkte ze dat voetbal vaker met mannen werd geassocieerd en dat ze binnen haar club een van de weinige meiden met een niet-westerse achtergrond was.

Toch bleef Didem bij haar club. Juist omdat ze gelooft dat verandering ook van binnenuit kan komen: door zichtbaar te zijn als biculturele vrouw, ervaringen te delen en ruimte te maken voor anderen. Uit voetbal haalt ze veel energie, en ze vond er een hechte groep meiden.

Sporten is voor iedereen. En er zijn verschillende manieren om te sporten: individueel of in een team, met gelijkgestemden of juist met mensen die heel anders zijn.

Jouw plek

De verhalen van Ulyssa, Sabrine, Sheray, Flora en Didem zijn verschillend, maar hebben één ding gemeen: ze laten zien dat iedereen recht heeft op een plek in de sport waar je jezelf kunt zijn. Herken je iets in hun verhaal? Praat erover met mensen die dichtbij je staan en ga op zoek naar jouw plek in de sport.

Met dank aan SportUtrecht, Tino (Football Academy) en Girls Forward voor hun hulp bij het mogelijk maken van deze campagne.